2019-03-30 08.51.25

 

Wonend in een grote, drukke stad maakt dat 2 auto’s niet perse nodig zijn. Na wat getwijfel en uitstel besluit ik dan toch mijn fijne Fiat te gaan verkopen. Weloverwogen en ook nog eens gesteund door alle klimaatwaarschuwingen lijkt mij dit een goede daad. Maar waarom voelt het dan helemaal niet goed? Ik ben er echt naar van. Ik voel het constant in mijn buik en ik droom er verdrietig van. Nou ja het moet niet gekker worden. Ik; dromen over een auto?

Het onbestemde gevoel in mijn lijf nodigt uit tot nadenken en meer nog, tot voelen. Wat is er aan de hand. Ik heb helemaal niets met auto’s. Fijn, als vervoermiddel. Handig, om uit te lenen. Waarom dan zoveel verdriet?

Als ik ’s ochtends onder de douche stap, weet ik opeens waar dit ècht over gaat. Als ik geen auto meer heb, kan ik niet meer op stel en sprong wegrijden om mijn dochters te redden. Oooo, Het gaat over mijn Moederschap. Over mijn empty nest.  Wat een onzin. Mijn Lief heeft een auto en bovendien, mijn dochters zijn al groot en zelfstandig, die hoeven helemaal niet meer alleen door mij gered. Ze hebben een eigen auto, of vriendjes met auto’s , of wonen in Berlijn. Maar ik sta nog steeds op 24 uur alert.  Daar gaat het dus over; afscheid van nodig zijn.

Dit zie ik in mijn praktijk ook vaak. Rouw en verdriet, die zich hebben verstopt in iets anders. Pas als je goed kijkt, luistert en voelt komt de ware pijn tevoorschijn. Dat lucht op en geeft ruimte om weer verder te kunnen.

In mijn praktijk Losjes in Balans kijk ik graag met je mee. Liefdevol en met respect voor wat gevoeld wil worden. Daarna kun je op eigen kracht weer verder.

 

PS, Nu was ik klaar om mijn auto te laten gaan, maar nee hoor de man van “ik wil van mijn auto af” wilde m niet meenemen. Hij vond m niet mooi genoeg. Nou ja!